身(しん)体(たい)的(てき)

彼(かれ)は身(しん)体(たい)的(てき)な限(げん)界(かい)を顧(かえり)みず、トレーニングを続(つづ)けた。

• เขาฝึกซ้อมต่อไปโดยไม่คำนึงถึงขีดจำกัดทางร่างกายของตนเอง

介(かい)護(ご)施(し)設(せつ)でも、患(かん)者(じゃ)さんの身(しん)体(たい)的(てき)制(せい)約(やく)があればどうにもならない。

• แม้แต่ในสถานดูแลผู้สูงอายุ หากคนไข้มีข้อจำกัดทางร่างกาย ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลยครับ

介(かい)護(ご)の仕(し)事(ごと)は身(しん)体(たい)的(てき)なケアばかりでなく、精(せい)神(しん)的(てき)な支(ささ)えも大(たい)切(せつ)だ。

• งานดูแลผู้สูงอายุไม่ใช่แค่การดูแลทางร่างกายเท่านั้น แต่การเป็นที่พึ่งทางจิตใจก็สำคัญเช่นกัน

介(かい)護(ご)現(げん)場(ば)では、入(にゅう)浴(よく)、食(しょく)事(じ)補(ほ)助(じょ)といった身(しん)体(たい)的(てき)ケアが中(ちゅう)心(しん)になります。

• ในสถานที่ดูแลผู้สูงอายุ การดูแลทางร่างกาย เช่น การอาบน้ำ และการช่วยรับประทานอาหาร จะเป็นหัวใจสำคัญครับ

介(かい)護(ご)職(しょく)の仕(し)事(ごと)には、身(しん)体(たい)的(てき)なケアだけでなく、会(かい)話(わ)や気(き)分(ぶん)転(てん)換(かん)といった精(せい)神(しん)的(てき)なサポートも重(じゅう)要(よう)です。

• ในงานดูแลผู้สูงอายุ ไม่เพียงแต่การดูแลทางร่างกายเท่านั้น แต่การสนับสนุนทางจิตใจ เช่น การพูดคุยและการช่วยผ่อนคลายก็มีความสำคัญเช่นกันครับ

介(かい)護(ご)職(しょく)員(いん)が入(にゅう)居(きょ)者(しゃ)の身(しん)体(たい)的(てき)ケアだけでなく、精(せい)神(しん)的(てき)な安(あん)心(しん)感(かん)を与(あた)えることの重(じゅう)要(よう)性(せい)を全(ぜん)人(じん)的(てき)ケアというものだ。

• ความสำคัญที่เจ้าหน้าที่ดูแลผู้สูงอายุไม่เพียงแต่ต้องดูแลร่างกายของผู้พักอาศัยเท่านั้น แต่ยังต้องมอบความรู้สึกอุ่นใจทางจิตใจด้วยนั้น เรียกว่าการดูแลแบบองค์รวมครับ

介(かい)護(ご)施(し)設(せつ)では、高(こう)齢(れい)者(しゃ)の身(しん)体(たい)的(てき)・精(せい)神(しん)的(てき)なケアを行(おこな)うのです。すなわち、生(せい)活(かつ)支(し)援(えん)とメンタルヘルスの両(りょう)方(ほう)をサポートしています。

• ในสถานดูแลผู้สูงอายุ จะมีการดูแลทั้งทางร่างกายและจิตใจของผู้สูงอายุครับ กล่าวคือ มีการสนับสนุนทั้งด้านการใช้ชีวิตและสุขภาพจิตครับ

60年(ねん)以(い)上(じょう)にわたり、田(た)中(なか)氏(し)は世(せ)界(かい)初(はつ)の原(げん)子(し)爆(ばく)弾(だん)の現(げん)実(じつ)を耐(た)えた身(しん)体(たい)的(てき)および心(しん)理(り)的(てき)なトラウマと格(かく)闘(とう)しながら、自(みずか)らの経(けい)験(けん)を秘(ひ)めていました。しかし、将(しょう)来(らい)の世(せ)代(だい)が大(たい)量(りょう)兵(へい)器(き)がもたらす計(はか)り知(し)れない危(き)険(けん)を理(り)解(かい)することを願(ねが)い、最(さい)終(しゅう)的(てき)には自(じ)身(しん)の物語(ものがたり)を共(きょう)有(ゆう)し始(はじ)めました。受(じゅ)賞(しょう)歴(れき)のあるアーティストとして、田(た)中(なか)氏(し)は自(じ)身(しん)の芸(げい)術(じゅつ)を通(つう)じて広(ひろ)島(しま)で起(お)こった悲(ひ)劇(げき)を象(しょう)徴(ちょう)し、平(へい)和(わ)のメッセージを広(ひろ)めています。

• เป็นเวลากว่า 60 ปีที่นายทานากะเก็บงำประสบการณ์ของตนเองไว้ พร้อมกับต่อสู้กับบาดแผลทางร่างกายและจิตใจจากการเผชิญกับความจริงของระเบิดปรมาณูลูกแรกของโลก อย่างไรก็ตาม ด้วยความปรารถนาที่จะให้คนรุ่นหลังเข้าใจถึงอันตรายที่ไม่อาจประมาณได้ของอาวุธที่มีอานุภาพทำลายล้างสูง ในที่สุดเขาก็เริ่มแบ่งปันเรื่องราวของตนเอง ในฐานะศิลปินเจ้าของรางวัล นายทานากะได้ใช้ศิลปะของเขาเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นในฮิโรชิมา และเผยแพร่ข้อความแห่งสันติภาพ