ごみごみ

難(なん)民(みん)がごみごみした裏(うら)町(まち)に住(す)んでいました。

• ผู้อพยพอาศัยอยู่ในตรอกซอกซอยที่แออัดและสกปรกครับ

長(なが)年(ねん)の間(あいだ)、私(わたし)は美(び)だけが人(じん)生(せい)に意(い)義(ぎ)を与(あた)えてくれるものであり、このごみごみした地(ち)上(じょう)で次(つぎ)々(つぎ)と引(ひ)き継(つ)がれる世(せ)代(だい)に課(か)せられる唯(ゆい)一(いつ)の目(もく)的(てき)とは、時(とき)々(どき)芸(げい)術(じゅつ)家(か)を生(う)み出(だ)すことだと思(おも)っていた。

• เป็นเวลาหลายปีที่ผมคิดว่ามีเพียงความงามเท่านั้นที่มอบความหมายให้กับชีวิต และจุดประสงค์เพียงหนึ่งเดียวที่ถูกกำหนดไว้ให้แก่คนรุ่นแล้วรุ่นเล่าที่สืบทอดกันมาบนโลกอันวุ่นวายใบนี้ ก็คือการให้กำเนิดศิลปินขึ้นมาเป็นครั้งคราวเท่านั้น

私(わたし)はこういうごみごみしたところが苦(にが)手(て)なの。住(す)むなら、もっときれいで静(しず)かなところがいいんだけど。

• ฉันไม่ค่อยชอบที่ที่ดูวุ่นวายและรกๆ แบบนี้เลย ถ้าจะอยู่ล่ะก็ อยากได้ที่ที่สะอาดและเงียบสงบกว่านี้หน่อยน่ะ

この町(まち)はごみごみしているが、ここに住(す)んでいる人(ひと)たちは親(しん)切(せつ)で、どんな人(ひと)でも受(う)け入(い)れてくれる温(あたた)かいところだ。

• เมืองนี้วุ่นวายและแออัด แต่คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็นิสัยดี และเป็นสถานที่ที่อบอุ่นซึ่งยอมรับทุกคนไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม