慰(なぐさ)め

こんなことをいっても大(たい)した慰(なぐさ)めにもなりませんが。

• ถึงจะพูดแบบนี้ไป ก็คงไม่ได้ช่วยปลอบใจอะไรได้มากนักหรอกครับ

旅(たび)に出(で)ることには慰(なぐさ)めがある。

• การออกเดินทางท่องเที่ยวช่วยปลอบประโลมใจได้

彼(かの)女(じょ)はある種(しゅ)の慰(なぐさ)めとして詩(し)策(さく)に精(せい)を出(だ)した。

• เธอทุ่มเทให้กับการแต่งบทกวีเพื่อเป็นการปลอบประโลมใจอย่างหนึ่ง

彼(かの)女(じょ)は激(はげ)しく泣(な)いたが、誰(だれ)も慰(なぐさ)めに来(こ)なかった。

• เธอร้องไห้อย่างหนัก แต่ก็ไม่มีใครมาปลอบเลย

私(わたし)が病(びょう)気(き)のとき、ジルがわたしにとって大(おお)きな慰(なぐさ)めになった。

• ตอนที่ฉันป่วย จิลเป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่สำหรับฉัน

彼(かの)女(じょ)が失(しっ)敗(ぱい)したとき、慰(なぐさ)めずにはいられませんでした。

• ตอนที่เธอทำพลาด ผมอดไม่ได้ที่จะต้องเข้าไปปลอบเธอครับ

友(とも)達(だち)が泣(な)いているのを見(み)て、慰(なぐさ)めずにはいられませんでした。

• พอเห็นเพื่อนร้องไห้ ผมก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปปลอบ

先(せん)生(せい)は生(せい)徒(と)の悩(なや)みに真(しん)剣(けん)に耳(みみ)を傾(かたむ)け、慰(なぐさ)め込(こ)んでくれました。

• คุณครูตั้งใจฟังปัญหาของนักเรียนอย่างจริงจังและช่วยปลอบโยนพวกเขาครับ

せめてもの慰(なぐさ)めに、明日(あした)の朝(ちょう)食(しょく)には特(とく)別(べつ)メニューを用(よう)意(い)しよう。

• เพื่อเป็นการปลอบใจสักเล็กน้อย ผมจะเตรียมเมนูพิเศษสำหรับอาหารเช้าวันพรุ่งนี้ครับ

落(らく)雷(らい)に驚(おどろ)いた子(こ)供(ども)がわあわあと泣(な)き出(だ)したので、慰(なぐさ)めなければなりませんでした。

• เด็กที่ตกใจเสียงฟ้าผ่าเริ่มร้องไห้จ้าขึ้นมา ผมจึงต้องปลอบเขาครับ