苛立(いらだ)つ

ママもパパもひどくいらだっているの。

• ทั้งแม่และพ่อต่างก็กำลังหงุดหงิดมากเลยค่ะ

母(はは)はわたしらにいらだつことはない。

• แม่ไม่เคยหงุดหงิดใส่พวกเราเลย

彼(かれ)の無(む)能(のう)ぶりに誰(だれ)もが苛立(いらだ)ち始(はじ)めた。

• ทุกคนเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับความไร้ความสามารถของเขา

彼(かの)女(じょ)の愚(ぐ)痴(ち)は私(わたし)をむだにいらだたせる。

• คำบ่นของเธอทำให้ผมหงุดหงิดโดยเปล่าประโยชน์

彼(かの)女(じょ)の気(き)分(ぶん)は次(し)第(だい)にいら立(だ)ちはじめた。

• เธอเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ

彼(かれ)は滅(めっ)多(た)に怒(おこ)ったりいらだったりしない。

• เขาแทบจะไม่เคยโกรธหรือหงุดหงิดเลย

ほんのささいなことでさえ、彼(かれ)は苛立(いらだ)った。

• แม้แต่เรื่องเล็กน้อยที่สุด เขาก็หงุดหงิด

「なぜ？」少(すこ)しいらだって、娘(むすめ)はたずねた。

• “ทำไมล่ะ?” ลูกสาวถามด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

娘(むすめ)はいつも、約(やく)束(そく)を守(まも)らない母(はは)親(おや)に苛立(いらだ)っていた。

• ลูกสาวรู้สึกหงุดหงิดกับแม่ที่มักจะไม่รักษาคำพูดอยู่เสมอ

「お父(とう)さん、質(しつ)問(もん)してもいい？」と彼(かの)女(じょ)は経(けい)験(けん)を積(つ)んだ親(おや)なら誰(だれ)でもおなじみの、我(が)慢(まん)強(づよ)く苛立(いらだ)ちを抑(おさ)えた調(ちょう)子(し)で口(くち)火(び)を切(き)った。

• “พ่อคะ หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?” เธอเริ่มเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงที่อดทนและพยายามระงับความหงุดหงิด ซึ่งเป็นน้ำเสียงที่พ่อแม่ที่มีประสบการณ์ทุกคนย่อมคุ้นเคยกันดี