夜(や)半(はん)

我(われ)々(われ)はしゃべりづめで夜(や)半(はん)まで起(お)きていた。

• พวกเราคุยกันไม่หยุดจนถึงเที่ยงคืน

彼(かの)女(じょ)は夜(や)半(はん)までトイレでうつむいて吐(つ)いていた。

• เธอเอาแต่ก้มหน้าอาเจียนอยู่ในห้องน้ำจนถึงกลางดึก

夜(や)半(はん)、月(つき)の光(ひかり)が一(いち)川(かわ)の蘆(あし)と柳(やなぎ)とに溢(あふ)れた時(とき)、川(かわ)の水(みず)と微(び)風(ふう)とは静(せい)に囁(ささや)き交(かわ)しながら、橋(はし)の下(した)の尾(お)生(ぶ)の死(し)骸(がい)を、やさしく海(うみ)の方(ほう)へ運(はこ)んで行(い)った。が、尾(お)生(ぶ)の魂(たましい)は、寂(さび)しい天(てん)心(しん)の月(つき)の光(ひかり)に、思(おも)い憧(あこが)れたせいかも知(し)れない。ひそかに死(し)骸(がい)を抜(ぬ)け出(だ)すと、ほのかに明(あか)るんだ空(そら)の向(むこ)うへ、まるで水(みず)の匂(におい)や藻(も)の匂(におい)が音(おと)もなく川(かわ)から立(た)ち昇(のぼ)るように、うらうらと高(たか)く昇(のぼ)ってしまった。

• กลางดึก เมื่อแสงจันทร์อาบไล้ไปทั่วกออ้อและต้นหลิวริมแม่น้ำ สายน้ำและสายลมเอื่อยต่างกระซิบกระซาบกันอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับพัดพาซากของโอบิโนะใต้สะพานให้ลอยไปสู่ทะเลอย่างแผ่วเบา ทว่า วิญญาณของโอบิโนะอาจเป็นเพราะเฝ้าคะนึงหาแสงจันทร์อันอ้างว้างบนฟากฟ้า จึงได้ลอบออกจากร่างที่ไร้วิญญาณ แล้วลอยสูงขึ้นไปสู่ฟากฟ้าที่สว่างรำไร ราวกับกลิ่นอายของน้ำและสาหร่ายที่ลอยละล่องขึ้นจากแม่น้ำโดยไร้ซึ่งสุ้มเสียง