口(こう)語(ご)

口(こう)語(ご)的(てき)な話(はな)し方(かた)が日(にち)常(じょう)会(かい)話(わ)では使(つか)われている。

• วิธีการพูดแบบภาษาพูดถูกนำมาใช้ในการสนทนาในชีวิตประจำวัน

手(て)紙(がみ)を口(こう)語(ご)で書(か)く。

• เขียนจดหมายด้วยภาษาพูด

文(ぶん)語(ご)と口(こう)語(ご)をうまく融(ゆう)合(ごう)させた雅(が)俗(ぞく)折(せっ)衷(ちゅう)の作(さく)文(ぶん)は、難(なん)易(い)度(ど)が高(たか)い。

• การเขียนแบบผสมผสานระหว่างภาษาเขียนและภาษาพูดอย่างลงตัวนั้นมีความยากสูง

古(こ)典(てん)文(ぶん)学(がく)を読(よ)むと、現(げん)代(だい)の口(こう)語(ご)とは異(こと)なる文(ぶん)語(ご)の美(うつく)しさに触(ふ)れることができます。

• เมื่ออ่านวรรณกรรมคลาสสิก คุณจะได้สัมผัสกับความงดงามของภาษาเขียนที่แตกต่างจากภาษาพูดในปัจจุบันครับ

現(げん)代(だい)の日(に)本(ほん)語(ご)は、口(こう)語(ご)に近(ちか)づいているため、古(ふる)い文(ぶん)書(しょ)を読(よ)むと文(ぶん)語(ご)の表(ひょう)現(げん)に戸(と)惑(まど)うことがあります。

• เนื่องจากภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่มีความใกล้เคียงกับภาษาพูดมากขึ้น เมื่ออ่านเอกสารเก่าจึงอาจจะรู้สึกสับสนกับสำนวนภาษาเขียนได้ครับ

この小(しょう)説(せつ)は、雅(が)俗(ぞく)折(せっ)衷(ちゅう)の文(ぶん)体(たい)で書(か)かれ、古(こ)風(ふう)な表(ひょう)現(げん)と口(こう)語(ご)的(てき)な語(かた)り口(くち)が巧(たく)みに織(お)り交(ま)ぜられている。

• นวนิยายเรื่องนี้เขียนด้วยลีลาภาษาแบบผสมผสานระหว่างความสูงส่งและความสามัญ โดยมีการสอดประสานระหว่างสำนวนภาษาแบบโบราณกับการบรรยายด้วยภาษาพูดได้อย่างเชี่ยวชาญ

主(しゅ)語(ご)が口(こう)語(ご)から頻(ひん)繁(ぱん)に抜(ぬ)けるのは、日(に)本(ほん)語(ご)の特(とく)徴(ちょう)だ。

• การที่ประธานมักจะถูกละไว้ในการพูดเป็นลักษณะเฉพาะของภาษาญี่ปุ่น

文(ぶん)語(ご)と口(こう)語(ご)の違(ちが)いを理(り)解(かい)すると、表(ひょう)現(げん)の幅(はば)が広(ひろ)がる。

• เมื่อเข้าใจความแตกต่างระหว่างภาษาเขียนและภาษาพูด ขอบเขตในการแสดงออกก็จะกว้างขึ้น

例(れい)文(ぶん)は文(ぶん)語(ご)と口(こう)語(ご)、どちらを優(ゆう)先(せん)して投(とう)稿(こう)するべきですか？

• ควรโพสต์ตัวอย่างประโยคโดยเน้นภาษาเขียนหรือภาษาพูดมากกว่ากันครับ