寂(さび)しさ

手(て)紙(がみ)を読(よ)み終(お)えた後(あと)、何(なん)となく寂(さび)しさに襲(おそ)われた。

• หลังจากอ่านจดหมายจบ ก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

田(た)中(なか)さんの表(ひょう)情(じょう)には、どこか寂(さび)しさが見(み)えました。

• ผมเห็นความเหงาบางอย่างปรากฏอยู่ในสีหน้าของคุณทานากะครับ

秋(とき)の夜(よ)長(なが)に本(ほん)を読(よ)んでいると、なぜか寂(さび)しさを感(かん)じる。

• เวลาอ่านหนังสือในคืนที่ยาวนานของฤดูใบไม้ร่วง ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเหงาขึ้นมา

退(たい)職(しょく)する同(どう)僚(りょう)の送(そう)別(べつ)会(かい)で、寂(さび)しさを感(かん)じた思(おも)い出(で)です。

• นี่เป็นความทรงจำที่ฉันรู้สึกเหงาในงานเลี้ยงส่งเพื่อนร่วมงานที่กำลังจะลาออกครับ

卒(そつ)業(ぎょう)式(しき)の日(ひ)、何(なん)となく寂(さび)しさに押(お)し潰(つぶ)されそうになった。

• ในวันพิธีจบการศึกษา ผมรู้สึกเหมือนจะถูกความเหงาถาโถมเข้าใส่จนแทบจะทนไม่ไหว

長(なが)年(ねん)地(ち)域(いき)に愛(あい)された商(しょう)店(てん)が閉(へい)店(てん)し、住(じゅう)民(みん)は寂(さび)しさを滲(にじ)ませた。

• ร้านค้าที่ได้รับความรักจากคนในชุมชนมาอย่างยาวนานได้ปิดตัวลง ทำให้ชาวบ้านต่างรู้สึกถึงความเงียบเหงา

この宿(しゅく)舎(しゃ)の生(せい)活(かつ)は、まるで家(か)族(ぞく)のようで、寂(さび)しさを感(かん)じない。

• ชีวิตในหอพักนี้เหมือนกับครอบครัวเลย ทำให้ไม่รู้สึกเหงาเลยครับ

新(あたら)しい環(かん)境(きょう)に慣(な)れると共(とも)に、寂(さび)しさも少(すこ)しずつ薄(うす)れてきました。

• พอเริ่มคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่ ความเหงาก็เริ่มจางหายไปทีละนิดครับ

親(しん)友(ゆう)との別(わか)れで、寂(さび)しさを感(かん)じ、涙(なみだ)が止(と)まらなかった思(おも)い出(で)です。

• มันเป็นความทรงจำที่ฉันรู้สึกเหงาและหยุดร้องไห้ไม่ได้ตอนที่ต้องจากกับเพื่อนสนิทครับ

病(びょう)床(しょう)で見(み)舞(ま)った友(ゆう)人(じん)は、誰(だれ)も来(こ)ない寂(さび)しさに秋(しゅう)風(ふう)落(らく)莫(ばく)の思(おも)いをしていた。

• เพื่อนที่มาเยี่ยมที่เตียงผู้ป่วย รู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวราวกับลมฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่าน เพราะไม่มีใครมาหาเลย