野(や)蛮(ばん)人(じん)

移(い)住(じゅう)者(しゃ)の部(ぶ)落(らく)が野(や)蛮(ばん)人(じん)によって征(せい)服(ふく)され、移(い)住(じゅう)者(しゃ)の希(き)望(ぼう)も生(せい)活(かつ)も土(ど)壇(たん)場(ば)にきた時(とき)、長(なが)い歳(さい)月(げつ)をかけての不(ふ)幸(こう)とのたたかいに終(しゅう)止(し)符(ふ)がうたれた。

• เมื่อหมู่บ้านของผู้ย้ายถิ่นฐานถูกพวกป่าเถื่อนเข้ายึดครอง และทั้งความหวังและการใช้ชีวิตของผู้ย้ายถิ่นฐานมาถึงจุดวิกฤต การต่อสู้กับความโชคร้ายที่ดำเนินมาอย่างยาวนานหลายปีก็ได้สิ้นสุดลง

彼(かれ)は全(まった)くの野(や)蛮(ばん)人(じん)だ。

• เขาเป็นคนป่าเถื่อนโดยสิ้นเชิง

教(きょう)養(よう)の点(てん)では彼(かれ)らは野(や)蛮(ばん)人(じん)と同(おな)じ程(てい)度(ど)だ。

• ในแง่ของความรู้ความสามารถ พวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับพวกป่าเถื่อน

音(おん)楽(がく)は野(や)蛮(ばん)人(じん)の胸(むね)をなだめすかす魅(み)力(りょく)がある。

• ดนตรีมีเสน่ห์ที่สามารถปลอบประโลมจิตใจของพวกคนป่าเถื่อนได้

泣(な)いたことがない若(わか)者(もの)は野(や)蛮(ばん)人(じん)であり、笑(わら)おうとしない老(ろう)人(じん)は愚(ぐ)者(しゃ)である。

• คนหนุ่มสาวที่ไม่เคยร้องไห้คือคนป่าเถื่อน และคนชราที่ไม่พยายามจะหัวเราะคือคนโง่เขลา

文(ぶん)明(めい)人(ひと)も一(ひと)皮(かわ)むけば野(や)蛮(ばん)人(じん)。

• หากลอกเปลือกของคนที่มีอารยธรรมออก ก็คือคนป่าเถื่อนดีๆ นี่เอง