家(いえ)路(じ)

夜(よる)になってきたので、私(わたし)たちは家(いえ)路(じ)に着(つ)いた。

• พอเริ่มมืดแล้ว พวกเราก็เดินทางกลับบ้าน

私(わたし)たちは家(いえ)路(じ)についた。

• พวกเราเดินทางกลับบ้าน

一(いち)日(にち)の仕(し)事(ごと)が終(お)わると皆(みな)家(いえ)路(じ)を急(いそ)ぐ。

• เมื่อการทำงานในหนึ่งวันสิ้นสุดลง ทุกคนต่างก็รีบเร่งเดินทางกลับบ้าน

夜(よる)が近(ちか)づいて、人(ひと)々(びと)は家(いえ)路(じ)につき始(はじ)めた。

• เมื่อใกล้ค่ำ ผู้คนก็เริ่มเดินทางกลับบ้านกัน

私(わたし)は家(いえ)路(じ)につき、ビルは会(かい)社(しゃ)に居(い)残(のこ)った。

• ผมกลับบ้าน ส่วนบิลอยู่ที่บริษัทต่อ

楽(たの)しく歌(うた)いながら、彼(かれ)らは家(いえ)路(じ)についた。

• พวกเขาร้องเพลงอย่างสนุกสนานขณะเดินทางกลับบ้าน

初詣(はつもうで)の帰(かえ)り、少(すこ)しばかりお酒(さけ)を飲(の)み、屠(と)蘇(そ)機(き)嫌(げん)で家(いえ)路(じ)を急(いそ)ぎました。

• ขากลับจากการไปไหว้พระขอพรปีใหม่ ผมดื่มแอลกอฮอล์ไปนิดหน่อย เลยรีบเร่งเดินทางกลับบ้านด้วยอาการมึนเมาครับ

失(しつ)業(ぎょう)した父(ちち)は、夕(ゆう)焼(や)け空(そら)の下(した)、一(ひと)人(り)で寂(さび)しく家(いえ)路(じ)を急(いそ)ぎ、まるで『孤(こ)城(じょう)落(らく)日(じつ)』のようだった。

• พ่อที่ตกงานรีบเดินกลับบ้านเพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยวภายใต้ท้องฟ้ายามพระอาทิตย์ตกดิน ดูราวกับภาพ 'ปราสาทร้างท่ามกลางตะวันลับฟ้า' เลยทีเดียว