夕(ゆう)焼(や)け空(ぞら)

夕(ゆう)焼(や)け空(そら)が鮮(あざ)やかな紅(べに)に染(そ)まっていた。

• ท้องฟ้ายามเย็นถูกย้อมไปด้วยสีแดงสด

彼(かの)女(じょ)の涙(なみだ)が、夕(ゆう)焼(や)け空(そら)に溶(と)け込(こ)んで消(き)えた。

• น้ำตาของเธอละลายหายไปกับท้องฟ้ายามเย็น

夕(ゆう)焼(や)け空(ぞら)には、オレンジ色(しょく)の雲(くも)が広(ひろ)がっていた。

• บนท้องฟ้ายามเย็น มีเมฆสีส้มแผ่กระจายอยู่เต็มไปหมด

鳥(とり)たちが、夕(ゆう)焼(や)け空(そら)にゾロっと飛(と)び去(さ)っていくのが見(み)えた。

• ผมเห็นฝูงนกบินเรียงแถวกันลับหายไปในท้องฟ้ายามเย็น

失(しつ)業(ぎょう)した父(ちち)は、夕(ゆう)焼(や)け空(そら)の下(した)、一(ひと)人(り)で寂(さび)しく家(いえ)路(じ)を急(いそ)ぎ、まるで『孤(こ)城(じょう)落(らく)日(じつ)』のようだった。

• พ่อที่ตกงานรีบเดินกลับบ้านเพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยวภายใต้ท้องฟ้ายามพระอาทิตย์ตกดิน ดูราวกับภาพ 'ปราสาทร้างท่ามกลางตะวันลับฟ้า' เลยทีเดียว