時(じ)分(ぶん)

彼(かれ)は若(わか)い時(じ)分(ぶん)にはバイオリンを弾(ひ)いていた。

• ตอนที่เขายังเป็นวัยรุ่น เขาเคยเล่นไวโอลิน

彼(かれ)は若(わか)い時(じ)分(ぶん)に多(おお)くの苦(く)難(なん)を味(あじ)わった。

• เขาได้เผชิญกับความยากลำบากมากมายในช่วงวัยหนุ่ม

時(じ)分(ぶん)を見(み)て話(はなし)を切(き)り出(だ)す。

• ดูเวลาแล้วจึงเริ่มชวนคุย

僕(ぼく)は小(こ)供(ども)の時(じ)分(ぶん)、どんな菓(か)子(し)がすきだつたか、今(いま)思(おも)ひ出(だ)さうとしても思(おも)ひ出(だ)せない。

• ถึงแม้ผมจะพยายามนึกดูตอนนี้ว่าตอนเด็กๆ ผมชอบขนมแบบไหน แต่ก็ก็นึกไม่ออกเลยครับ

僕(ぼく)は子(こ)供(ども)の時(じ)分(ぶん)、どんな菓(か)子(し)がすきだったか、今(いま)思(おも)い出(だ)そうとしても思(おも)い出(だ)せない。

• ถึงแม้ตอนนี้ผมจะพยายามนึกดูว่าตอนเด็กๆ ผมชอบขนมแบบไหน แต่ก็ก็นึกไม่ออกอยู่ดีครับ

小(しょう)学(がく)時(じ)分(ぶん)は、心(こころ)から、先(せん)生(せい)をえらい人(ひと)だと思(おも)っていたから、先(せん)生(せい)の態(たい)度(ど)、教(きょう)訓(くん)で、動(うご)かされたが、中(ちゅう)学(がく)は、一(ひと)つのビジネスにすぎなかった。

• ตอนประถม เพราะผมคิดจากใจจริงว่าคุณครูเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ ผมจึงถูกขับเคลื่อนด้วยท่าทีและคำสอนของคุณครู แต่พอตอนมัธยมต้น มันก็เป็นเพียงแค่ธุรกิจอย่างหนึ่งเท่านั้นครับ