年(とし)の頃(ころ)

私(わたし)は少(しょう)年(ねん)の頃(ころ)、よくベッドで本(ほん)を読(よ)んだ。

• ตอนเป็นเด็ก ฉันมักจะอ่านหนังสือบนเตียงบ่อยๆ

少(しょう)年(ねん)の頃(ころ)私(わたし)は探(たん)偵(てい)小(しょう)説(せつ)を読(よ)みふけっていた。

• ตอนเป็นเด็ก ผมหมกมุ่นอยู่กับการอ่านนิยายสืบสวน

僕(ぼく)は少(しょう)年(ねん)の頃(ころ)よく草(くさ)の上(うえ)に寝(ね)転(ころ)んで白(しろ)い雲(くも)を眺(なが)めたものだった。

• ตอนเป็นเด็ก ผมมักจะนอนเล่นบนยอดหญ้าแล้วเหม่อมองดูเมฆสีขาวอยู่บ่อยๆ

小(しょう)学(がっ)校(こう)低(てい)学(がく)年(ねん)の頃(ころ)、僕(ぼく)は父(ちち)に俳(はい)句(く)を教(おし)えられ、俳(はい)人(じん)に憧(あこが)れた。七夕(たなばた)の願(ねが)い事(ごと)も「はい人(ひと)になれますように」と書(か)いた。あれから３０年(ねん)、願(ねが)いはかなった。今(いま)や僕(ぼく)は紛(まぎ)れもない廃(はい)人(じん)だ。

• ตอนที่ยังเป็นเด็กประถมตอนต้น ผมได้รับการสอนเขียนไฮกุจากคุณพ่อ และก็ใฝ่ฝันอยากจะเป็นกวีไฮกุ แม้แต่คำอธิษฐานในวันทานาบาตะ ผมก็เขียนว่า "ขอให้ได้เป็นกวีไฮกุ" ผ่านมา 30 ปีแล้ว คำอธิษฐานนั้นเป็นจริงเสียแล้ว เพราะตอนนี้ผมกลายเป็นคนไม่เอาไหนไปเสียแล้ว

少(しょう)年(ねん)の頃(ころ)の思(おも)い出(で)の品(しな)に高(たか)値(ね)がついた。

• ของที่ระลึกจากสมัยเด็กมีราคาพุ่งสูงขึ้น