息(いき)づく

詩(し)人(じん)の魂(たましい)は、永(えい)遠(えん)の詩(し)の中(なか)に不(ふ)朽(きゅう)不(ふ)滅(めつ)の存(そん)在(ざい)として息(いき)づいている。

• จิตวิญญาณของกวีมีชีวิตอยู่เป็นตัวตนอันเป็นอมตะภายในบทกวีอันเป็นนิรันดร์

その町(まち)は古(ふる)くから良(りょう)風(ふう)美(び)俗(ぞく)が息(いき)づき、住(じゅう)民(みん)の生(せい)活(かつ)に深(ふか)く根(ね)付(つ)いている。

• เมืองนั้นมีขนบธรรมเนียมและศีลธรรมอันดีงามสืบทอดกันมาตั้งแต่โบราณ และหยั่งรากลึกอยู่ในวิถีชีวิตของชาวเมือง

その絵(かい)画(が)は、まるで生(い)きているかのようにさも息(いき)づいているようだった。

• ภาพวาดนั้นดูราวกับมีชีวิตและกำลังหายใจอยู่จริงๆ

この景色(けしき)は、都(と)会(かい)のビル群(ぐん)とは打(う)って変(か)わって、自(し)然(ぜん)の美(うつく)しさが息(いき)づいています。

• ทิวทัศน์นี้แตกต่างจากกลุ่มตึกระฟ้าในเมืองอย่างสิ้นเชิง เพราะเต็มไปด้วยความงามของธรรมชาติที่มีชีวิตชีวาครับ