給(きゅう)

わが神(かみ)、わが神(かみ)、なんぞ我(わが)を見(み)棄(す)て給(きゅう)ひし。

• พระเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์ เหตุใดพระองค์จึงทรงทอดทิ้งข้าพระองค์ไป

父(ちち)よ、彼(かれ)らを赦(ゆる)し給(きゅう)へ、その爲(な)す所(しょ)を知(し)らざればなり。

• ข้าแต่พระบิดา โปรดทรงอภัยโทษให้พวกเขาด้วยเถิด เพราะพวกเขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่

我(われ)らに負(ふ)債(さい)ある者(もの)を我(われ)らの免(めん)したる如(ごと)く、我(われ)らの負(ふ)債(さい)をも免(めん)し給(きゅう)へ。

• ขอทรงโปรดประทานอภัยโทษให้แก่พวกเรา เหมือนที่พวกเราได้ประทานอภัยโทษให้แก่ผู้ที่ติดค้างหนี้สินต่อพวกเราด้วยเถิด

彼(かれ)らに言(げん)ひ給(きゅう)ふ『なにゆゑ臆(おく)するか、信(しん)仰(こう)うすき者(しゃ)よ』乃(すなわ)ち起(お)きて、風(かぜ)と海(うみ)とを禁(きん)め給(きゅう)へば、大(だい)なる凪(なぎ)となりぬ。

• พวกเขากล่าวแก่พวกเขาว่า 'เหตุใดจึงต้องหวาดกลัวเล่า เจ้าพวกผู้มีความศรัทธาอันเบาบาง' แล้วจึงลุกขึ้นสั่งห้ามลมและทะเล จึงเกิดความสงบนิ่งอย่างยิ่งขึ้น