文(もん)句(く)を言(い)う

彼(かれ)はグダグダと文(もん)句(く)を言(い)う。

• เขาบ่นพึมพำไม่หยุด

部(ぶ)長(ちょう)に文(もん)句(く)を言(い)っても知(し)らない。

• ถึงจะไปบ่นกับผู้จัดการ ผมก็ไม่รู้ด้วยหรอกนะ

文(もん)句(く)を言(い)うても始(はじ)まらないでしょう。

• บ่นไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ

彼(かれ)は忙(いそが)しい。なおかつ文(もん)句(く)を言(い)わない。

• เขา busy แถมยังไม่บ่นด้วย

残(ざん)業(ぎょう)時(じ)間(かん)が長(なが)いとしても、会(かい)社(しゃ)に文(もん)句(く)を言(い)うのは怖(こわ)い。

• ถึงแม้ว่าชั่วโมงการทำงานล่วงเวลาจะยาวนาน แต่ผมก็กลัวที่จะบ่นกับบริษัทครับ

彼(かれ)が文(もん)句(く)を言(い)うか言(い)わないかで、僕(ぼく)らの決(けつ)断(だん)は変(か)わらない。

• ไม่ว่าเขาจะบ่นหรือไม่ก็ตาม การตัดสินใจของพวกเราก็จะไม่เปลี่ยนแปลง

彼(かれ)が文(もん)句(く)を言(い)うか言(い)わないかで、僕(ぼく)らの決(けっ)定(てい)は変(か)わらない。

• ไม่ว่าเขาจะบ่นหรือไม่ก็ตาม การตัดสินใจของพวกเราก็จะไม่เปลี่ยนแปลง

ぐじゃぐじゃ文(もん)句(く)を言(い)う人(ひと)に付(つ)き合(あ)っていると疲(つか)れてしまう。

• การต้องคอยรับฟังคนที่เอาแต่บ่นพึมพำไม่หยุดมันทำให้รู้สึกเหนื่อย

子(こ)供(ども)は**ぐしぐし**と文(もん)句(く)を言(い)いながら、宿(しゅく)題(だい)を始(はじ)めた。

• เด็กเริ่มทำการบ้านไปพลางบ่นพึมพำไปพลาง

病(びょう)院(いん)の食(しょく)事(じ)が美味(おい)しくないと、患(かん)者(じゃ)さんが文(もん)句(く)を言(い)っていた。

• คนไข้บ่นว่าอาหารที่โรงพยาบาลไม่อร่อย