疑(うたが)い深(ぶか)い

田舎(いなか)の人(ひと)々(びと)は外(がい)部(ぶ)の人(ひと)に対(たい)して昔(むかし)から疑(うたが)い深(ぶか)い。

• ผู้คนในชนบทมีความระแวงคนนอกมาตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว

私(わたし)は疑(うたが)い深(ぶか)い性(せい)格(かく)です。

• ผมเป็นคนขี้ระแวงครับ

彼(かの)女(じょ)は彼(かれ)に疑(うたが)い深(ぶか)そうな一(いち)瞥(べつ)を投(な)げた。

• เธอส่งสายตาที่ดูเหมือนจะระแวงสงสัยไปทางเขา

彼(かの)女(じょ)の私(わたし)達(たち)への口(くち)のきき方(かた)は疑(うたが)い深(ぶか)げだった。

• วิธีที่เธอพูดกับพวกเรานั้นดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความระแวง

あいつ俺(おれ)より疑(うたが)い深(ぶか)いからな。

• หมอนั่นน่ะขี้ระแวงกว่าฉันอีกนะ

俺(おれ)はとても疑(うたが)い深(ぶか)い。

• ฉันเป็นคนขี้ระแวงมาก