心(しん)情(じょう)的(てき)

心(しん)情(じょう)的(てき)には賛(さん)成(せい)、けれど現(げん)実(じつ)的(てき)に反(はん)対(たい)します。

• ในทางความรู้สึกผมเห็นด้วย แต่ในทางปฏิบัติผมขอคัดค้านครับ

常(つね)に取(と)り壊(こわ)される危(き)険(けん)にさらされているのは、それほど重(じゅう)要(よう)かどうか決(けっ)定(てい)しがたい場(ば)合(あい)である。つまり、実(じっ)際(さい)、芸(げい)術(じゅつ)的(てき)価(か)値(ち)や歴(れき)史(し)的(てき)価(か)値(ち)はないかもしれないが、心(しん)情(じょう)的(てき)に人(ひと)々(びと)が愛(あい)着(ちゃく)を持(も)ち、愛(あい)するようになった堂(どう)々(どう)とした昔(むかし)の建(たて)物(もの)の場(ば)合(あい)である。

• สิ่งที่มักจะตกอยู่ในความเสี่ยงที่จะถูกรื้อถอนอยู่เสมอ คือกรณีที่ยากจะตัดสินว่าสิ่งนั้นมีความสำคัญมากน้อยเพียงใด กล่าวคือ ในความเป็นจริงแล้ว อาจเป็นอาคารเก่าแก่ที่ดูสง่างามซึ่งอาจจะไม่มีคุณค่าทางศิลปะหรือคุณค่าทางประวัติศาสตร์เลยก็ได้ แต่ผู้คนกลับมีความผูกพันทางจิตใจและเริ่มที่จะรักมันขึ้นมา