蛮(ばん)人(じん)

彼(かれ)は全(まった)くの野(や)蛮(ばん)人(じん)だ。

• เขาเป็นคนป่าเถื่อนโดยสิ้นเชิง

文(ぶん)明(めい)人(ひと)も一(ひと)皮(かわ)むけば野(や)蛮(ばん)人(じん)。

• หากลอกเปลือกของคนที่มีอารยธรรมออก ก็คือคนป่าเถื่อนดีๆ นี่เอง

教(きょう)養(よう)の点(てん)では彼(かれ)らは野(や)蛮(ばん)人(じん)と同(おな)じ程(てい)度(ど)だ。

• ในแง่ของความรู้ความสามารถ พวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับพวกป่าเถื่อน

音(おん)楽(がく)は野(や)蛮(ばん)人(じん)の胸(むね)をなだめすかす魅(み)力(りょく)がある。

• ดนตรีมีเสน่ห์ที่สามารถปลอบประโลมจิตใจของพวกคนป่าเถื่อนได้

泣(な)いたことがない若(わか)者(もの)は野(や)蛮(ばん)人(じん)であり、笑(わら)おうとしない老(ろう)人(じん)は愚(ぐ)者(しゃ)である。

• คนหนุ่มสาวที่ไม่เคยร้องไห้คือคนป่าเถื่อน และคนชราที่ไม่พยายามจะหัวเราะคือคนโง่เขลา