折(おり)々(おり)

其(そ)の日(ひ)は一(いち)日(にち)淋(さび)しいペンの音(おと)を聞(き)いて暮(くら)した。其(そ)の間(あいだ)には折(おり)々(おり)千(ち)代(よ)々(のま)々(のま)と云(い)う声(こえ)も聞(きこ)えた。文(ぶん)鳥(ちょう)も淋(さび)しいから鳴(な)くのではなかろうかと考(かんが)えた。然(しか)し縁(えん)側(がわ)へ出(で)て見(み)ると、二(に)本(ほん)の留(とま)り木(こ)の間(ま)を、彼(か)方(なた)へ飛(と)んだり、此方(こちら)へ飛(と)んだり、絶間(たえま)なく行(い)きつ戻(もど)りつしている。少(すこ)しも不(ふ)平(へい)らしい様(よう)子(す)はなかった。

• วันนั้นทั้งวันผมใช้ชีวิตอยู่กับเสียงปากกาที่ฟังดูเงียบเหงา ในระหว่างนั้นก็มีเสียงร้อง 'จิโยจิโย' แว่วมาเป็นระยะๆ ผมคิดว่าเจ้าบุนโจอาจจะร้องเพราะความเหงาเหมือนกัน แต่พอออกไปดูที่ระเบียง ก็เห็นมันบินไปบินมาอยู่ระหว่างกิ่งไม้สำหรับเกาะสองกิ่งอย่างไม่หยุดหย่อน ทั้งไปทางโน้นทีทางนี้ที ดูท่าทางแล้วไม่ได้มีความไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย