散(さん)文(ぶん)

その詩(し)は韻(いん)文(ぶん)に散(さん)文(ぶん)をまじえている。

• บทกวีนั้นมีการผสมผสานระหว่างร้อยกรองและร้อยแก้ว

この詩(し)は散(さん)文(ぶん)のように読(よ)める。

• บทกวีนี้อ่านแล้วดูเหมือนร้อยแก้ว

彼(かれ)は詩(し)人(じん)ではない。散(さん)文(ぶん)作(さっ)家(か)である。

• เขาไม่ใช่กวี แต่เป็นนักเขียนร้อยแก้ว

散(さん)文(ぶん)を読(よ)んでも詩(し)を読(よ)んでも十(じゅう)分(ぶん)に理(り)解(かい)できないことの多(おお)い僕(ぼく)が、一(いち)時(じ)期(き)好(この)んで詩(し)を読(よ)み漁(あさ)っていたのは、詩(し)は「分(わ)からなくてもいいんだよ」って言(い)ってくれる感(かん)じがしたからだったのかもしれない。

• อาจเป็นเพราะผมที่มักจะไม่ค่อยเข้าใจทั้งร้อยแก้วและร้อยกรองอย่างถ่องแท้ กลับเคยชอบอ่านบทกวีอย่างบ้าคลั่งในช่วงเวลาหนึ่ง เพราะรู้สึกว่าบทกวีนั้นให้ความรู้สึกเหมือนกำลังบอกว่า "ไม่ต้องเข้าใจก็ได้นะ" ครับ