郷(きょう)愁(しゅう)

管(かん)弦(げん)楽(がく)団(だん)は郷(きょう)愁(しゅう)に満(み)ちた音(おん)楽(がく)を演(えん)奏(そう)し始(はじ)めた。

• วงออเคสตราเริ่มบรรเลงดนตรีที่เต็มไปด้วยความถวิลหาอดีต

郷(きょう)愁(しゅう)にふける時(とき)、私(わたし)達(たち)は子(こ)供(ども)時(じ)代(だい)をこの上(うえ)なく幸(こう)福(ふく)な時(じ)期(き)と考(かんが)える傾(けい)向(こう)があるかもしれない。

• เมื่อเราตกอยู่ในความถวิลหาอดีต เราอาจมีแนวโน้มที่จะคิดว่าช่วงวัยเด็กเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

故(ふる)郷(さと)を想(おも)う郷(きょう)愁(しゅう)を込(こ)めて、詩(し)を書(か)いた。

• ผมเขียนบทกวีขึ้นมาด้วยความรู้สึกโหยหาบ้านเกิด

チーズの中(なか)で、私(わたし)が好(す)きなのはカマンベール、香(かお)りがより好(す)きです、なぜならば私(わたし)に郷(きょう)愁(しゅう)を感(かん)じさせるから。

• ในบรรดาชีสทั้งหมด สิ่งที่ผมชอบคือคาเมมเบิร์ตครับ ผมชอบกลิ่นของมันมากกว่า เพราะว่ามันทำให้ผมรู้สึกโหยหาอดีตครับ