詠(よ)む

その詩(し)は無(む)名(めい)の著(ちょ)者(しゃ)が詠(よ)んだ。

• บทกวีนั้นถูกแต่งขึ้นโดยผู้เขียนที่ไม่เป็นที่รู้จัก

祖(そ)父(ふ)が和(わ)歌(か)を詠(よ)む。

• คุณปู่แต่งบทกวีวากะ

連(れん)歌(が)の発(ほっ)句(く)を詠(よ)む。

• แต่งบทเปิดของเร็งงะ

連(れん)歌(が)の挙句(あげく)を詠(よ)む。

• แต่งบทสรุปของเรนงะ

和(わ)歌(か)の上(かみ)の句(く)を詠(よ)む。

• จะแต่งวรรคแรกของบทกวีวากะ

武(ぶ)士(し)は辞(じ)世(せい)の句(く)を詠(よ)んだ。

• ซามูไรได้แต่งบทกวีอำลาชีวิต

俳(はい)人(じん)は季(き)節(せつ)の風(ふう)物(ぶつ)詩(し)を詠(よ)んだ。

• กวีได้แต่งบทกวีเกี่ยวกับเอกลักษณ์ของแต่ละฤดูกาล

平(へい)安(あん)時(じ)代(だい)の女(にょ)官(かん)は和(わ)歌(か)をよく詠(よ)みました。

• นางสนองพระโอษฐ์ในสมัยเฮอันมักจะแต่งบทกวีวากะกันเป็นประจำครับ

季(き)節(せつ)の移(うつ)ろいを詠(よ)んだ詩(し)は、まさに花(か)鳥(ちょう)諷(ふう)詠(えい)の世(せ)界(かい)である。

• บทกวีที่พรรณนาถึงการเปลี่ยนผ่านของฤดูกาลนั้น คือโลกแห่งการพรรณนาความงามของดอกไม้ นก และสายลมอย่างแท้จริง

秋(あき)の夜(よ)長(なが)に、俳(はい)句(く)を詠(よ)み交(か)わすのは、まさに風(ふう)流(りゅう)三(ざん)昧(まい)である。

• การแลกเปลี่ยนบทกวีไฮกุในค่ำคืนอันยาวนานของฤดูใบไม้ร่วง ช่างเป็นการดื่มด่ำกับสุนทรียภาพอย่างแท้จริงครับ