日(にっ)直(ちょく)

先(せん)月(げつ)の日(にっ)直(ちょく)当(とう)番(ばん)全(ぜん)部(ぶ)私(わたし)に押(お)し付(つ)けた形(かたち)でエスケープした野(や)郎(ろう)だ。

• ไอ้หมอนั่นมันหนีไปทั้งที่โยนเวรประจำวันของเดือนที่แล้วทั้งหมดมาให้ฉัน

日(にっ)直(ちょく)が号(ごう)令(れい)をかけた。

• เวรประจำวันให้สัญญาณ

そうか、先(せん)生(せい)の日(にっ)直(ちょく)か。では、今日(きょう)は先(せん)生(せい)の指(し)示(じ)に従(したが)おう。

• งั้นเหรอ เป็นเวรประจำวันของคุณครูสินะ ถ้าอย่างนั้น วันนี้พวกเราก็ทำตามคำสั่งของคุณครูกันเถอะ

「今日(きょう)の日(にっ)直(ちょく)は誰(だれ)？」「私(わたし)です」

• “วันนี้ใครเป็นเวร?” “ฉันเองค่ะ”

「どうしたの？ひとりじゃん。まだ帰(かえ)らないの？」「日(にっ)直(ちょく)日(にっ)誌(し)書(か)かなきゃいけないんだけど、書(か)くことがなくて困(こま)ってるの」「手(て)伝(つだ)おうか？」「本(ほん)当(とう)！ありがとう」

• เป็นอะไรไปเหรอ? อยู่คนเดียวเลยนะ ยังไม่กลับอีกเหรอ? "คือฉันต้องเขียนบันทึกเวรประจำวันน่ะ แต่ไม่รู้จะเขียนอะไรดีเลยลำบากอยู่" "ให้ช่วยไหม?" "จริงเหรอ! ขอบคุณนะ"

日(にっ)直(ちょく)として、朝(あさ)の挨(あい)拶(さつ)をした。

• ผมได้กล่าวทักทายตอนเช้าในฐานะเวรประจำวันครับ