行(ぎょう)商(しょう)人(にん)

行(ぎょう)商(しょう)人(にん)は大(おお)きな包(つつ)みを背(せ)負(お)って運(はこ)んだ。

• พ่อค้าเร่แบกห่อสัมภาระขนาดใหญ่ไว้บนหลังเพื่อขนย้ายไป

幼(よう)少(しょう)の時(とき)、父(ちち)が死(し)んで、その弟(おとうと)が、時(じ)代(だい)の衰(すい)勢(せい)と、自(じ)分(ぶん)の怠(たい)惰(だ)とから、すっかり、身(しん)代(だい)をつぶしてしまったらしく、後(ご)に、筆(ひつ)墨(ぼく)行(ぎょう)商(しょう)人(にん)になって、私(わたし)の家(いえ)へ、よく来(き)たが、くると、母(はは)に叱(しか)られて、よわっていた。

• ตอนที่ยังเป็นเด็ก พ่อของผมเสียชีวิต และดูเหมือนว่าน้องชายของพ่อจะล้มละลายไปจนหมดสิ้นเนื่องจากความตกต่ำของยุคสมัยและความเกียจคร้านของตนเอง ต่อมาเขาได้กลายเป็นพ่อค้าขายพู่กันและหมึก และมักจะมาที่บ้านของผมบ่อยครั้ง แต่พอมาถึงเขาก็จะถูกแม่ดุด่าจนดูน่าสงสาร