美(び)術(じゅつ)家(か)

自(じ)分(ぶん)の作(つく)ったものを熱(ねつ)愛(あい)の眼(め)を以(もっ)て見(み)てくれる一(ひと)人(り)の人(ひと)があるという意(い)識(しき)ほど、美(び)術(じゅつ)家(か)にとって力(ちから)となるものはない。

• ไม่มีสิ่งใดที่จะเป็นพลังให้แก่ศิลปินได้มากไปกว่าการตระหนักว่า มีคนคนหนึ่งที่คอยมองผลงานที่ตนเองสร้างสรรค์ขึ้นด้วยสายตาแห่งความรักใคร่

ある朝(あさ)、美(び)術(じゅつ)家(か)が海(かい)岸(がん)で流(りゅう)木(ぼく)を見(み)つけました。彼(かれ)はそれを自(じ)分(ぶん)の作(さ)業(ぎょう)場(ば)に持(も)っていき、現(げん)在(ざい)、村(むら)の教(きょう)会(かい)に立(た)っている有(ゆう)名(めい)な聖(せい)母(ぼ)マリア像(ぞう)を彫(ほ)り上(あ)げました。

• เช้าวันหนึ่ง ศิลปินคนหนึ่งได้พบไม้ลอยน้ำที่ชายหาด เขาจึงนำมันกลับไปยังเวิร์กชอปของเขา และได้แกะสลักมันจนกลายเป็นรูปปั้นพระแม่มารีที่มีชื่อเสียงซึ่งกำลังตั้งอยู่ในโบสถ์ของหมู่บ้านในขณะนี้