漠(ばく)々(ばく)

広(こう)大(だい)な草(そう)原(げん)は、見(み)渡(わた)す限(かぎ)り空(くう)々(くう)漠(ばく)々(ばく)としていた。

• ทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นดูเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตา

空(くう)々(くう)漠(ばく)々(ばく)とした夕(ゆう)焼(や)けが、旅(たび)人(びと)の心(こころ)を和(なご)ませた。

• แสงยามเย็นที่ดูเวิ้งว้างและว่างเปล่าช่วยทำให้จิตใจของนักเดินทางรู้สึกผ่อนคลายลง

夢(ゆめ)の中(なか)の風(ふう)景(けい)は空(くう)々(くう)漠(ばく)々(ばく)として、はっきりとは覚(おぼ)えていない。

• ทิวทัศน์ในความฝันนั้นเลือนลางและว่างเปล่า จนผมจำมันไม่ได้อย่างชัดเจน

彼(かれ)の記(き)憶(おく)は、時(とき)が経(た)つにつれて空(くう)々(くう)漠(ばく)々(ばく)として、曖(あい)昧(まい)になっていった。

• ความทรงจำของเขาเริ่มเลือนลางและคลุมเครือมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป