画(かく)一(いつ)的(てき)

教(きょう)育(いく)機(き)関(かん)が、生(せい)徒(と)の個(こ)性(せい)を尊(そん)重(ちょう)せず画(かく)一(いつ)的(てき)な教(きょう)育(いく)を行(おこな)うまじきことだ。

• สถาบันการศึกษาไม่ควรจัดการศึกษาแบบเหมารวมโดยไม่เคารพในความเป็นตัวตนของนักเรียน

この教(きょう)育(いく)システムは、まるで個(こ)性(せい)を押(お)し殺(ころ)すような、画(かく)一(いつ)的(てき)じみたものだった。

• ระบบการศึกษานี้มันช่างดูเหมือนเป็นการทำให้ทุกอย่างเหมือนกันไปหมด ราวกับว่ากำลังกดขี่ความเป็นตัวตนของแต่ละคนเอาไว้เลย

この学(がっ)校(こう)の先(せん)生(せい)の教(おし)え方(かた)は、まるで生(せい)徒(と)の自(じ)主(しゅ)性(せい)を奪(うば)うような、画(かく)一(いつ)的(てき)じみたものだった。

• วิธีการสอนของครูในโรงเรียนแห่งนี้ช่างดูเหมือนเป็นการทำให้ทุกอย่างเหมือนกันไปหมด ราวกับว่ากำลังพรากความสามารถในการตัดสินใจด้วยตนเองของนักเรียนไป

私(わたし)はこの学(がっ)校(こう)の先(せん)生(せい)が、生(せい)徒(と)の個(こ)性(せい)を無(む)視(し)して画(かく)一(いつ)的(てき)な教(きょう)育(いく)を押(お)し付(つ)けるのを嫌(いや)がっている。

• ผมไม่ชอบที่ครูในโรงเรียนนี้พยายามยัดเยียดการศึกษาแบบเหมารวมโดยไม่สนใจความเป็นตัวของตัวเองของนักเรียน

就(しゅう)活(かつ)でよく聞(き)かれる「座(ざ)右(ゆう)の銘(めい)」は、だんだん、画(かく)一(いつ)的(てき)、かつ無(む)個(こ)性(せい)になっているように見(み)える。

• ดูเหมือนว่า "คติประจำใจ" ที่มักจะถูกถามในการหางาน กำลังค่อยๆ กลายเป็นสิ่งที่เหมือนๆ กันและขาดเอกลักษณ์เฉพาะตัว