挨(あい)拶(さつ)を交(か)わす

朝(あさ)起(お)きて、挨(あい)拶(さつ)を交(か)わす相(あい)手(て)がいる——久(ひさ)しぶりの感(かん)覚(かく)だ。

• ตื่นเช้ามาแล้วมีใครสักคนให้กล่าวทักทาย—มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว

儀(ぎ)礼(れい)的(てき)なあいさつを交(か)わしました。

• เราได้กล่าวทักทายกันตามมารยาทครับ

毎(まい)朝(あさ)、学(がっ)校(こう)の廊(ろう)下(か)で友(とも)達(だち)と挨(あい)拶(さつ)を交(か)わします。

• ทุกเช้า ผมจะทักทายกับเพื่อนที่โถงทางเดินของโรงเรียนครับ

新(しん)年(ねん)の挨(あい)拶(さつ)を交(か)わし、年(ねん)頭(とう)の抱(ほう)負(ふ)を語(かた)り合(あ)った。

• เราได้แลกเปลี่ยนคำอวยพรปีใหม่และพูดคุยถึงความตั้งใจในปีนี้กัน

毎(まい)朝(あさ)7時(じ)に駅(えき)前(まえ)で、夫(おっと)と私(わたし)は必(かなら)ず挨(あい)拶(さつ)を交(か)わす。

• ทุกเช้าตอน 7 โมง ฉันกับสามีจะต้องทักทายกันที่หน้าสถานีเสมอ

旅(りょ)行(こう)の最(さい)後(ご)の日(ひ)、皆(みな)で別(わか)れの挨(あい)拶(さつ)を交(か)わしました。

• ในวันสุดท้ายของการเดินทาง พวกเราทุกคนก็ได้กล่าวคำอำลากันครับ

彼(かれ)が帰(き)宅(たく)する**ところ**、近(きん)所(じょ)の人(ひと)と挨(あい)拶(さつ)を交(か)わした。

• ในขณะที่เขากำลังจะกลับถึงบ้าน เขาก็ได้ทักทายกับคนในละแวกนั้น

近(きん)所(じょ)の八(や)百(お)屋(や)のおじさんとは、いつも挨(あい)拶(さつ)を交(か)わしています。

• ผมทักทายกับคุณลุงร้านขายผักแถวบ้านอยู่เสมอครับ

看(かん)護(ご)師(し)たちが交(こう)代(たい)の挨(あい)拶(さつ)を交(か)わす時(じ)間(かん)は、毎(まい)日(にち)午(ご)前(ぜん)7時(じ)だった。

• เวลาที่เหล่าพยาบาลกล่าวทักทายกันตอนเปลี่ยนเวรคือเวลา 7 โมงเช้าของทุกวันครับ

午(ご)後(ご)5時(じ)30分(ふん)、工(こう)場(じょう)の門(もん)の前(まえ)で従(じゅう)業(ぎょう)員(いん)たちが解(かい)散(さん)の挨(あい)拶(さつ)を交(か)わす。

• เวลา 17:30 น. หน้าประตูโรงงาน เหล่าพนักงานต่างกล่าวคำลาเพื่อแยกย้ายกันกลับ