駑(ど)馬(ば)

若(わか)い頃(ころ)は誰(だれ)もが認(みと)める天(てん)才(さい)だった画(が)家(か)だが、老(お)いてからは以(い)前(ぜん)の輝(かがや)きを失(うしな)い、麒(き)麟(りん)も老(お)いぬれば駑(ど)馬(ば)に劣(おと)るという現(げん)実(じつ)を痛(つう)感(かん)している。

• ตอนเป็นวัยรุ่น เขาเคยเป็นจิตรกรอัจฉริยะที่ใครๆ ก็ยอมรับ แต่พอแก่ตัวลงก็สูญเสียความเจิดจรัสในอดีตไป และเขาก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่งกับความจริงที่ว่า แม้แต่กิเลนเมื่อแก่ตัวลงก็ยังด้อยกว่าม้าธรรมดา

かつては第(だい)一(いっ)線(せん)で活(かつ)躍(やく)したベテランの演(えん)奏(そう)家(か)も、年(ねん)齢(れい)を重(かさ)ねるにつれて若(わか)い才(さい)能(のう)に及(およ)ばなくなり、麒(き)麟(りん)も老(お)いぬれば駑(ど)馬(ば)に劣(おと)るという状(じょう)態(たい)になってしまった。

• แม้แต่เหล่านักดนตรีรุ่นเก๋าที่เคยโดดเด่นในแถวหน้า เมื่ออายุมากขึ้นก็เริ่มตามพรสวรรค์ของคนรุ่นใหม่ไม่ทัน จนตกอยู่ในสภาพที่ว่าแม้แต่คิรินเมื่อแก่ตัวลงก็ยังด้อยกว่าม้าโง่