田舎では草も木も石も人間くさい呼吸をして四方から私に話しかけ私に取りすがるが、都会ではぎっしり詰まった満員電車の乗客でも川原の石ころどうしのように黙ってめいめいが自分の事を考えている。
- ในชนบท ทั้งต้นหญ้า ต้นไม้ และก้อนหิน ต่างก็หายใจราวกับมีชีวิตและพยายามพูดคุยหรือเกาะติดผมจากทุกทิศทุกทาง แต่ในเมืองหลวง แม้แต่ผู้โดยสารที่อัดแน่นอยู่ในรถไฟที่เต็มไปด้วยผู้คน ต่างก็เงียบกริบและต่างคนต่างคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง เหมือนกับก้อนหินบนริมฝั่งแม่น้ำ