強(きょう)弩(ど)

若(わか)い頃(ころ)は誰(だれ)にも負(ま)けなかったが、今(いま)はもう追(お)いつけない。強(きょう)弩(ど)の末(すえ)魯(ろ)縞(こう)に入(い)る能(あた)わず、歳(とし)には勝(か)てないと痛(つう)感(かん)した。

• ตอนเป็นวัยรุ่นผมไม่เคยแพ้ใครเลย แต่ตอนนี้ผมตามไม่ทันแล้ว ผมตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่าไม่อาจฝืนทำในสิ่งที่เกินกำลังได้ และไม่อาจเอาชนะอายุที่มากขึ้นได้

長(なが)年(ねん)活(かつ)躍(やく)してきたベテラン社(しゃ)員(いん)も、いずれは引(いん)退(たい)の時(じ)期(き)を迎(むか)えます。強(きょう)弩(ど)の末(すえ)魯(ろ)縞(こう)に入(い)る能(あた)わず、全(すべ)てのものには終(お)わりがあるのです。

• พนักงานรุ่นเก๋าที่ทำงานอย่างแข็งขันมานานหลายปี ในที่สุดก็ต้องถึงเวลาเกษียณเช่นกัน ไม่มีสิ่งใดที่จะคงความแข็งแกร่งไว้ได้ตลอดกาล ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีจุดสิ้นสุด