呵責(かしゃく)

彼(かれ)は良(りょう)心(しん)の呵責(かしゃく)を感(かん)じた。

• เขารู้สึกผิดต่อมโนธรรมของตัวเอง

彼(かれ)には良(りょう)心(しん)の呵責(かしゃく)ってものがない。

• เขาไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลย

生(う)まれてはじめて良(りょう)心(しん)の呵責(かしゃく)を感(かん)じましたが、そうする以(い)外(がい)にその場(ば)をしのぐ方(ほう)法(ほう)はありませんでした。

• นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมรู้สึกผิดต่อมโนธรรม แต่ผมก็ไม่มีวิธีอื่นเลยที่จะเอาตัวรอดจากสถานการณ์นั้นได้