通(つう)称(しょう)

ここ浄(きよし)閑(かん)寺(てら)、通(つう)称(しょう)「投(な)げ込(こ)み寺(てら)」の墓(ぼ)地(ち)には、最(さい)後(ご)の休(きゅう)息(そく)場(ば)所(しょ)を見(み)つけた何(なん)千(ぜん)もの遊(ゆう)女(じょ)、いわゆる「楽(たの)しみのための女(じょ)性(せい)」の慰(い)霊(れい)碑(ひ)があり、それは言(い)い知(し)れない哀(あい)愁(しゅう)に満(み)ちていて、どういうわけか何(なん)度(ど)でもここに戻(もど)ってきたい気(き)持(も)ちが沸(わ)き起(お)こる。

• ที่สุสานของวัดโจกันจิแห่งนี้ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในชื่อ 'วัดแห่งการโยนร่าง' มีอนุสรณ์สถานเพื่อไว้อาลัยแก่หญิงคณิกาหรือที่เรียกกันว่า 'ผู้หญิงเพื่อความสำราญ' หลายพันคนที่ได้พบกับที่พักพิงสุดท้ายของพวกเธอ สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่ยากจะบรรยาย และไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่ทำให้ผมรู้สึกอยากจะกลับมาที่นี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า