盛(せい)年(ねん)

彼(かれ)はいつも人(じん)生(せい)の準(じゅん)備(び)を先(さき)延(の)ばしにしていたが、**盛(せい)年(ねん)重(かさ)ねて来(き)たらず**、老(お)いてからその償(つぐな)いを始(はじ)めた。

• เขาเอาแต่ผลัดวันประกันพรุ่งเรื่องการเตรียมตัวสำหรับชีวิตอยู่เสมอ แต่เขาก็ไม่ได้ก้าวเข้าสู่ช่วงวัยที่รุ่งโรจน์เลย และเริ่มมาตามชดใช้ในตอนที่แก่ตัวลงแล้ว

若(わか)い頃(ころ)は時(じ)間(かん)が足(た)りないと焦(あせ)ったものの、**盛(せい)年(ねん)重(かさ)ねて来(き)たらず**、今(いま)となっては時(じ)間(かん)だけが過(す)ぎ去(さ)っていくばかりだ。

• ตอนเป็นวัยรุ่นผมเคยร้อนรนเพราะรู้สึกว่าเวลาไม่พอ แต่พอเข้าสู่วัยที่รุ่งโรจน์ที่สุดมาแล้ว ตอนนี้ก็ได้แต่ปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไปเท่านั้น