至(し)善(ぜん)

詩(し)とは至(し)福(ふく)至(し)善(ぜん)の心(こころ)は最(さい)善(ぜん)至(し)福(ふく)の時(とき)の記(き)録(ろく)である。

• บทกวีคือบันทึกแห่งช่วงเวลาที่เปี่ยมด้วยความสุขและคุณธรรมอันสูงสุด

大(だい)學(がく)の道(みち)は、明(あきら)德(とく)を明(めい)にするに在(あ)り、民(みん)を親(おや)にするに在(あ)り、至(し)善(ぜん)に止(とま)るに在(あ)り。

• หนทางแห่งมหาวิทยาลัย คือการทำให้คุณธรรมอันสว่างไสวปรากฏชัด คือการทำให้ประชาชนมีความใกล้ชิดผูกพัน และคือการหยุดอยู่ที่ความดีอันสูงสุด