しらべ

僕(ぼく)はこの詩(し)集(しゅう)がそれを読(よ)んだ人(ひと)たちに忘(わす)れられたころ、不(ふ)意(い)に何(なに)ものともわからないしらべとなって、たしかめられず心(こころ)の底(そこ)でかすかにうたう奇(き)蹟(せき)をねがう。

• เมื่อถึงเวลาที่กวีนิพนธ์เล่มนี้ถูกผู้คนที่เคยอ่านลืมเลือนไปแล้ว ผมปรารถนาให้มันกลายเป็นท่วงทำนองที่ไม่อาจระบุได้ว่าคืออะไรอย่างกะทันหัน และเป็นปาฏิหาริย์ที่ขับขานแผ่วเบาอยู่ก้นบึ้งของหัวใจโดยไม่อาจพิสูจน์ได้